Sensitivity

"I hope you know how I feel sometimes. Sometimes I feel sad and I feel that you're cold and I want to cry. But one thing that cures it all is your smile."

Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko ngayon. Hindi ko alam kung bakit malungkot ako and I feel empty. Siguro ito ay bunga ng halo halong nararamdaman. Halo halong stress sa acads, stress sa bahay, frustrations sa sarili, frustrations sa mga recent na pangyayari, girl hormones (aka menstruation). So ano nga ba talagang nangyari? Dahil hindi ko alam.. Ikukuwento ko na lang..

Kahapon, magkasama kami sa sunken garden. Masaya naman akong umupo sa grass at magdestress sana. Papalapit na ang summer at magkakalayo kami ng isang malapit na kaibigan. Okay lang naman na sana. Tanggap ko naman na. Kaso, he started talking about his past summer flings. Summer flings. All in one summer. Last summer... Okay lang naman, no need to worry dapat.. Pero bakit ganito ang aking naramdaman? Bakit ako nalungkot? Bakit ako kinabahan?

So we parted yesterday na medyo malungkot ako. Though pinapasaya naman niya ako. Medyo malungkot ako. That night, nagsolve ako ng problems mag-isa. Eto, inaamin kong medyo nagtampo ako this time kasi i wanted to finish things fast, okay lang na ako na magsulat at magsolve just give me your ideas or do it with me. Talk with me while I'm doing it para naman may idea ako kung tama ba ginagawa ko. Basta feel ko na may karamay ako. I really understand na may event there at busy siya with everything and stuff. Parang ang unfair lang ng feeling sakin na hui. Damayan mo manlang ako dito kasi rdr natin 'to.

So my request was: kausapin mo lang ako bago ako matulog since masama yung pakiramdam ko... Okay lang naman. Pero I really felt something in his voice.Nafefeel kong parang wala siya sa mood at parang torn siya. Naiintindihan ko naman yun. May event sa kanila. So dapat nakikisama siya at nakikisaya siya dun. Request ko lang sana sinabi nalang niya at wag yung parang feel ko napipilitan lang akong kausapin ng kausap ko... I really appreciate na kinausap niya ko despite all that pero sensitive kasi ako. Nararamdaman ko kasi yung tono ng boses ng kausap ko. Mas masakit pakinggan yung wala sa mood na kinakausap ka tas parang ewan lang. Pero I understand naman. I understand. I always try to understand. Kasalanan ko rin siguro maging makulit kung "busy" yung isang tao. Sana lang talaga sinabi nalang ng maayos... Feeling ko kasi galit siya sakin at napipilitan lang na kausapin ako eh. Nararamdaman ko kasi yung mga ganun sa boses.. So ayun. Kinabahan talaga ako kagabi at di mapalagay...

Next day. He appeared in front of me and said: "Asan yung irerewrite ko? Anong gagawin ko dito? Sorry may quiz pa kami eh.." tapos umalis. Ako ay nagsabing... "Wait, chill ka lang.." and I stared for him until he left. Umalis lang siya bigla. Okay. I understand. I really do. May quiz siya he needs to go. Pero wala manlang ibang mini words like... "thank you, sorry kagabi busy lang talaga ako..." These little words, they could make you feel better... Diba, maliit lang sila pero malaki yung meaning nila..


After my Physics class. I was frustrated. Kasi wala na akong maalala at maintindihan. Namemental block na ako sa Physics which is so not me. Frustrated na talaga ako. Nakakainis. Tas nakita ko siya after that tas nakangiti lang siya masaya. Okay. So good to see you happy. Kaso malungkot lang talaga ako nun din kasi frustrated ako sa Physics tas naalala ko pa yung kagabi... So I remained silent. Di ko lang siya masyado pinansin.. After that nung papunta na akong CR.. he asked, "Anong nangyari sayo?" Kung pwede lang magtaray at sabihing "Duh, what do you think?" kaso di naman niya magegets at ako nanaman ang nagddrama at nag-iinarte so I told my little white lies.. "Huh? Wala. Okay lang ako." Then there. Nothing happened after. Tried to focus sa Chem lec and lab.

Sa tingin ko din kasi, something's happening with me, so I just walked by myself nung papuntang lab. I saw my friend and said hi. Sinubukang magmuni muni pero wala namang nakapansin sa sadness ko. Buti nalang 2 girls na labmates ko sinabi nilang baka hormonal daw kasi meron ako. Hahahaha. Ohwell. I guess. Nakakairita kasi yung feeling na meron ka... So I guess it adds up sa stress.

After ng lab, nagpasama ako sa kanya sa AS. Nahug ko pa siya after ng lab. Pero I don't know. Tinatanong ko kung busy siya. Sabi niya uuwi na siya ng dorm. Okay nagmamadali siyang umuwi? Sinamahan niya pa rin ako hanggang CASAA lang. Pero on the way, tinatanong ko kung galit ba siya. Sabi niya hindi pero sa naririnig kong tono ng boses niya at look sa mukha niya parang oo. So, di ko talaga alam. Di ko magets. Sinusubukan ko namang pasayahin siya... Tas sabi ko sa CASAA, kasi tumigil siya tas parang sabi niya dito nalang.. Magpapasama sana ako.. Kasi sandali lang.. Pero mukhang gusto na niyang umalis. So sabi ko lang... "Uh sige. Busy ka ata.." so kinuha ko na filecase ko bigla na siyang naglakad ng mabilis paalis.. tas nastun lang ako.. nung umalis na siya tinanong ko ulit siya.. "galit ka ba?" tas sabi niya hindi... Pero hindi talaga kapanipaniwala yung boses niya...

So I just walked and at that moment parang gusto ko nanamang umiyak. Alam mo, aaminin ko, minsan masyado akong sensitive, mabilis na akong mapaiyak ngayon. Siguro kasi marami akong stress at frustrations sa buhay... I'm not telling in my story na kasalanan niya.. Hindi naman.. I really have my own frustrations and problems that really make me feel sad and empty and what I'm hoping for is that sana masense niya yun minsan at sana nandyan siya para tulungan ako... Sana he is also sensitive enough.. Para maramdaman na kailangan ko ng kaunting comfort...

Hindi ako nang-aaway, hindi ako nagdedemand ng malaki.. Hinihingi ko lang ay iyong sensitivity at ang iyong smile... At gusto ko lang din na malaman niya yung nararamamdaman ko.. Request lang talaga... Please tell me everything's all right and please smile for me...

[Hindi ko talaga sinasabing kasalanan mo. I'm not blaming you. I don't want to blame anyone. Kung may nagawa ka man, kasalanan ko rin naman to. And sorry if you think this blog is like publishing the problem out in public, don't worry... Kasi medyo private yung blog na 'to for my friends....]

I know na tinotopak din ako minsan tulad kanina and I know na tinotopak ka rin.. What I hope is sana maging sensitive tayo pareho para sa isa't isa okay? Siguro napapagod ka sa kadramahan ko, pero please understand, kasi ako napapagod rin. Yun lang.. Don't be mad at yourself.

And please smile for me because it hurts to see you sad.

:)

♥♥♥

lovelovelove, eLise.

♥♥♥

Goodbye, longer hair.

Yes, I cut my hair. I cut my hair and nothing's changed. Haha. I did not actually cut my own hair. Of course I went to the parlor. :D

Ang tagal tagal ko nang nagbabalak na pagupitan ang aking buhok pero di ko magawa gawa. Nanaginip na ako na pinagupitan ko ang aking buhok kaya ang light ng feeling. Nadepress na ako at nafrustrate kaya gusto kong pagupitan ang buhok ko. Pero ayoko pa rin kasi baka pumangit ako. Ilang beses na ako pabalik balik sa salamin para magdecide kung magpapagupit ako o hindi. Ilang beses ko nang tinanong kung okay lang ba... Ayoko sana... Ayoko sana.. na ikaw ay mawawala, buhok ko... Frustrating pag-isipan talga kung magpapagupit ba ako o hindi..

Pero, in the end... nagpagupit pa rin ako. Nagpagupit ako hindi dahil depressed ako. Nagpagupit ako kasi I want a slightly different look, refreshen up my look, hindi masyadong mahabang buhok... Hindi masyadong mabigat ang pakiramdam at nakakairita... Gusto ko lang na marefreshen up at gumanda ang mood ko at gumanda ang aking life.. So there... nagpagupit ako ng buhok. And you won't even notice it. Its still long.

It is still long because my most beloved boys love my long hair. :D Especially my father. Hahahaha.

See, halos walang difference :)

♥♥♥

lovelovelove, eLise.

♥♥♥

Compromise

In my previous post, I have been saying that I don't understand. I realized now that I really have to understand. I really have to understand. I really have to be understanding.

I realized that I need to be understanding even though its really hard to because I'm the eldest. It is not my parents sole responsibility to care for my brothers. I have to be there to guide them along the way and correct their mistakes so that they would grow up as good children.

I noticed that it is hard to deal with my brother because I think he has some minor problems regarding his attitude. It is not a serious problem but I need to be there to guide him and lead him in the right way. If I become a bad child to my parents, I can't be there to be a good elder sister to my younger brothers. I need to broaden up my mind and be more understanding.

Yes, there are misunderstandings between me and my parents. Yes, I don't understand them at times and maybe they could not understand me too. The thing is, we just have to meet each other halfway, they must try to understand me at the same time I must also try to understand them. This is what I think is called "compromise". You have to give way for each other. It is not always the case that what you both want would be granted, so you must meet each other halfway so that what you want might be partially granted and all is well between the two of you. When you love someone, you don't only think about yourselves, you think about them too. I think my parents really just think about me too much, and I think about them too. I love them too as much as they love me so I guess I should try to understand them...

I am usually a positive person. I just became negative these past few days. I took a day off (from my friends and organization) and bonded with my mom and dad. My dad and I fetched mama from the airport so we just spent time talking in the car. I became happy...

I guess I should stay positive again. I'm really positive most of the time and it helps me a lot. You know, I really believed that there was a good side in everything. There is a positive side in everything. Sometimes we notice the negative side because it hurts us but in the other hand, there is a positive side that we could notice in the long run. Things happen for a reason. I guess bad things may be happening now because there is a good outcome that is yet to come. For the bad things that happened lately, there really is a good thing that came from it. I learned and I became a stronger and better person.

However it may seem impossible at times that our parents scold us and become unreasonable, the truth is: THEY REALLY LOVE US. And we should never forget that. Do not forget that somebody loves you because sometimes they became irrational, unreasonable or whatnot... But the truth is: they really love us and we should never forget that. Let's have faith in them and let's have faith in ourselves.

♥♥♥

lovelovelove, eLise.

♥♥♥

Di ko na maintindihan. :\

Hay. Di ko na maintindihan ang lahat ng nangyayari dito sa buhay.

Alam niyo yung magigising kayo sa umaga, kakain, tas bigla ko lang matatanong kung lalabas ba kami o pwede ba akong lumabas sandali lang kasi kailangan ko lang puntahan yung friend ko, di naman ako nagpipilit na umalis talaga.. bigla akong tatarayan at sasabihing...

"Bakit ba puro labas lang nasa isip mo? Pwede bang magstay put ka na lang dito sa bahay tumulong ka manlang?" (with matching taray effect)

Gets ko naman na gusto nila akong magstay sa bahay naman kasi lagi akong nasa school pero bakit ganun, bakit ang taray taray tas parang ang dating pa ay labas na lang ako ng labas na hindi naman talaga. Parang yun lang ung nasa isip ko, makapaggala. At parang hindi naman ako tumutulong ever sa bahay sa tono ng pananalita nila. Bakit ganun, bakit feeling ko mali nalang lagi yung ginagawa ko at lahat nalang ng napapansin ay yung mali.

Sabi naman nila, you don't expect someone to praise you for doing good kasi you're expected to do good. Pero yung mga kapatid ko naman pine-praise nila. hindi naman sa nagseselos ako pero.. Alam niyo yun, pwede namang hindi puro yung mali nalang yung pinapansin, kasi it sounds like puro mali nalang yung ginagawa ko eh.

Di ko lang alam pero parang nobody appreciates it kung mag do well ako sa acads, siguro kasi expected na akong mag-do well. Alam niyo yung feeling na kung yung ibang tao masaya na sa pagpasa sa Chem 17, ako kahit pumasa ako at parang mataas na yung score ko parang, wala, that's expected of you, Elise. Sana maperfect mo na next time. Sana 100% na next time.

Pag tumutulong ako sa bahay, I don't expect na mapraise. Di ko rin naman pinapakita sa kanila na "o, tumutulong ako ngayon.." I do it kahit wala sila.. Tas syempre kasi hindi nila nakikita, para sakanila wala akong ginagawa. Parang ganun yata eh. Tas ewan ko lang. Parang pag pinapagalitan nila ako... "tumulong ka naman dito..." sorry na kung hindi ako masyadong nakakatulong... Inaamin ko it may look like hindi ako nakakatulong... Pero I'm trying to do daily tasks naman tulad ng pagchecheck ng homework ng kapatid ko..

Kapag gumagawa naman ako ng org stuff for the youth, o mga extracurricular activities... Kung ano ano daw inaatupag kong distractions...

Ang ayoko lang talaga ay yung tinatarayan ako na parang ang dami dami kong ginagawang masama. Pwede naman akong makausap ng maayos bakit kailangang tarayan ako diba?

Tsaka ano bang masama sa pag-labas naman minsan sa bahay, hindi naman ako labas ng labas for no reason. May mga gusto lang ako puntahan o kailangang gawin, andito naman ako pag sunday o sa gabi. I cancel all my activities pag sunday para kasama ko sila, bakit pag saturday hindi ba ako pwedeng sumaglit sa friends ko?

Isa pang ayokong nangyari recently ay una, ayaw nilang maniwala sa akin at pangalawa, kung ano anong dinadamay nilang issue sa isang issue na pinag-uusapan namin. Halimbawa na lang...

Nung isang araw nakita nilang hinatid ako ng isang friend. Pinagpipilitan nilang kami daw. Kasi nga lagi kaming magkasama kasi close friend ko siya. Pero ang totoo, kahit lagi ko siyang kasama HINDI KAMI. Bawal naman kasi akong magkaron ng boyfriend at ayokong magalit sila. Ang sabi nila sakin sabihin ko nalang daw yung totoo, kung sabihin kong oo, okay lang pero malulungkot sila. Pag sinabi kong hindi, nagsisinungaling daw ako, nakakatawa daw ako sabi ng nanay ko. So anong gusto nila? Sabihin kong oo, kahit hindi? Para hindi ako "sinungaling"? Tas malulungkot naman sila? Ano ba talagang gusto nila? Hindi sila naniniwala sakin, katawa-tawa daw ako.... Jusko, mismo kong mga magulang ayaw maniwala sakin. Ilang ulit ko bang sasabihin na hindi nga, hindi nga, alam kong ayaw nila at ayokong magalit sila sa akin kaya hindi ako makikipagboyfriend. Haynako.

Pangalawa, pagkatapos nila akong awayin ng ganun sa umaga, bagong gising ako at papasok pa ako ng math.... Bigla pa nilang sinabi na, hindi ako sasama sa Iloilo, (sa camp ng psy)... at hindi na ako magddrive. WHAAAAAAAAAAT?! Ano ba kasing kinalaman nun?! Hindi naman kasi kasama yung friend ko sa iloilo at ano bang koneksyon niya sa pagddrive?! Kasi daw late na ako umuuwi. 7 pm naman yung curfew ko at umuuwi naman ako before 7. sinasagad ko daw yung 7, maximum daw yun hindi ibig sabihin laging 7. Hindi ko naman sinasagad eh. May mga kailangan lang ako gawin. High school pa naman tlga ako mahilig magpagabi ng mga 6-7 pm pero ngayong college nagkakaissues sila. Ewan ko bakit. Feeling siguro talaga nila may boyfriend ako. How I wish meron no? Pero wala nga eh. Nakakainis na masyado ah...

Ayun lang. FRUSTRATED na talaga kasi ako. Define. Gusto ko nang umiyak kasi ang bigat na sa pakiramdam. How I wish I could tell this to them... Sana nababasa nila to... O sana hindi. Ewan ko. I'm tired...

Kaya nga sigurong gusto kong nasa labas ng bahay... Kasi ayoko na dito sa loob... Wahhhhhhhhh. :\

Emo mode nanaman ako.

Note lang ha.. Siguro madalas niyo akong nakikitang masaya at nakatawa pero sensitive talaga ako. I just hide my feelings in there kasi ayokong maging malungkot.. Pero deep inside pag mag-isa ako, nalulungkot talaga ako at gusto kong umiyak parang ngayon. Hay.

Salamat nalang talaga at may friends ako na sinusubukan akong patawanin kahit na di nila alam bakit ako malungkot.. :) Maraming salamat. :)

♥♥♥

lovelovelove, eLise.

♥♥♥