sa gabi ng dilim.

Isinulat habang earth hour, sa isang papel, flashlight ay selpon.

Nasanay ako sa buhay na may liwanag (courtesy of Meralco -- "May liwanag ang buhay!"). At ngayong earth hour, nasaksihan ko ang pagsakop ng dilim sa aming paligid.

Salamat at nagparticipate ang mga kapitbahay kong malapit samin.

Sa totoo lang, takot ako sa dilim, ayokong nag-iisa, ayoko dahil takot ako na baka may kung ano sa paligid. Ngunit ngayon, hindi. I feel safe. *Syempre nasa bahay lang ako noh* Hindi ako kakainin ng dilim.

Kay ganda pala ng dilim. Sa dilim, ako'y napag-iisa. Ako'y nakapagpapahinga. Ako'y napag-iisip. Naisip ko, dati rati, sa dilim, may kasama akong maglakad, pero ngayon, wala na. Wala na sila. Napatingin ako sa bahay nila. Nakalulungkot isipin pero yun ang totoo, wala na sila, at ako'y nalulungkot, heto. Pero natutuwa ako pag naaalala ko lahat ng mga memories with them. It's so dramatic. Pero, so much have changed.

.....

Isn't there anyone who'd join me in the dark?

"In the darkness, I feel his arms around me, and all I see is him and me forever and forever..."

naisip kong magtanong...

E: kung andito ka ngayon, anong ginagawa mo?
sagot: tinataguan ka.
E: tapos ako kumakanta, "hinahanap-hanap kita.... hinahanap-hanap kita.."

sa umaga't sa gabi sa bawat minutong lumilipas, hinahanap-hanap kita.
at kumanta na talaga.

"and i know, it's only in my mind... that I'm talking to myself and not to him.. and although I know that he is blind... still I say, there's a way for us..."

yes, it's only in my mind. but there's a way for us? haha. xD

"I love him, but when the night is over, he is gone, the river's just a river, without him the world around me changes, the streets are bare and everywhere the streets are full of strangers."

Kay ganda ng dilim. Pero pagkatapos kong isulat to, natakot ako kasi may narinig ako sa taas. Tsaka mag-isa lang naman talaga ako. Kaya nakakatakot. Sana hindi ako nag-iisa. :)

♥♥♥

lovelovelove,
eLise.

♥♥♥