Ngayon ay Ash Wednesday. Unang pagkakataon kong makapagsimba sa araw na ito kung saan ang bawat isang tao ay nilalagyan ng abo sa ulo, simbolo raw ito na tayo ay nanggaling at magbabalik sa abo. Ah, parang ganun. Inaamin ko na hindi ako sigurado ukol rito, ngunit parang ganito ang pagkakaintindi ko.
--------------------
Sa aking pagkakaalala, last Ash Wednesday ay naisip kong magsimba ngayong taon, at nagsimba nga ako. Hindi ko alam kung anong dahilan, pero nais kong magsimba upang magpasalamat marahil, at sa hindi ko ma-i-explain na bagay.
Pero hindi ang pagsimba ko ang topic ng blog entry kong ito. Isang mahalagang bagay ang sermon ng pari. (Huwag niyo akong tanungin tungkol sa gospel, nakakahiya, pero di ko masyadong napakinggan at naintindihan. hehe. Tinanong kasi ako ng tatay ko diba.)
Ang sermon ng pari ay tungkol sa hipokrasya at sinseridad. Sinabi niya na dapat hindi tayo maging mga "hipocrits"... Hindi tayo dapat magkunwari na maging isang tao na hindi naman tayo. We must not pretend to be somebody that we are not. Hindi naman hipocrits ang mga artista, pero kung sa totoong buhay ay nag-mamala-role playing ka na ay kakaiba na iyon. Iba na yun. Hindi yun tama. We must remove our masks. Alisin na natin ang mga maskarang ating sinusuot... Magpakatotoo na tayo. Ano ba talaga tayo?
Kung gagawa tayo ng mabuti ay hindi dapat natin ito ginagawa para lamang mapansin ng iba. Nararapat ay gawin natin ito kahit walang makakapansin sa atin. At marami pa siyang mga example. Pero, ito ang pinaka-natandaan ko. Ang dami kasing ganito sa paligid ngayon. Lalo na ng mga pulitiko sa bansa. Ayan, pa-project project. Pa-picture picture pa lagi na nakakamay sa mga iba't ibang tao. Grabe. Ngayon mo nakikita ang kabutihan nila, sapagkat malapit na ang 2010, paano kaya pag hindi na 2010? Ano na lamang? Wala nang pakialam?
Hindi ko alam kung paano ko sila paniniwalaan. Nang ipagsulat nga ako ukol sa "presidentiables for the 2010 elections" parang... hindi ko alam kung anong isusulat ko kasi personally, wala akong natitipuhan. Para kasi silang lahat ay show-off lang. Nagpapakabait at nagpapaganda o nagpapaguwapo ngayon. Gusto ko ng taong totoo, taong mapagkakatiwalaan, taong may sinseridad. At hindi ko alam kung meron ba sila nito. Hindi ko alam kung ako ba ay hindi lang socially aware o sadyang wala talaga sa kanila? Hindi pa naman ako boboto by 2010, pero mahalaga ring malaman ko siguro.
Pulitika, ang gulo ng mundo ng pulitika, naisip ko na gusto kong kumuha ng social sciences course... Pero hindi ko alam, ang sabi kasi sa akin kanina...
Maraming kabataan ang masyadong ma-ideolohiya ngunit hindi na-rerealize ang "reality"...
Imposibleng makamit ang komunismo... Imposibleng mawalan ng leader sa isang society. Kahit nga sa sosyalistang bansa ay may naghahari eh -- ang centralized gov't.
-- nasabi lang ng mga magulang ko kanina, kung naniniwala ba ako, hindi ko lang alam.
--------------------------
SINSERIDAD. SINCERITY.
Nabanggit lang ng pari ang mga salitang ito. Marami akong naisip. Hay. Sinseridad? Ito'y isang napakahalagang bagay. Dito nababase ang tiwala sa iyo ng isang tao. Napaka-importante nito sa isang tao, sa isang tahanan, sa isang grupo ng tao, sa isang komunidad, sa isang bansa.
Paano kung ang mga tao ay hindi marunong maging sincere? Paano kung tayong lahat ay nagsisinungaling? Paano kung hindi ko mine-mean ang sinasabi ko ngayon? Paano kung hindi tayo marunong mag-commit sa mga bagay bagay... Marami pa. Paano..?
Ang kawalan ng sincerity ay nakakasira. Tingnan niyo na lamang ang mga telenobela. Mga magkasintahang naghihiwalayan (showbiz?! telenobela nga?!), mga pamilyang nagkakasiraan...
-----------------------------
Sana lang ay tayong lahat ay matutong maging sincere. Magpakatotoo. Yun lang.
♥♥♥
--------------------
Sa aking pagkakaalala, last Ash Wednesday ay naisip kong magsimba ngayong taon, at nagsimba nga ako. Hindi ko alam kung anong dahilan, pero nais kong magsimba upang magpasalamat marahil, at sa hindi ko ma-i-explain na bagay.
Pero hindi ang pagsimba ko ang topic ng blog entry kong ito. Isang mahalagang bagay ang sermon ng pari. (Huwag niyo akong tanungin tungkol sa gospel, nakakahiya, pero di ko masyadong napakinggan at naintindihan. hehe. Tinanong kasi ako ng tatay ko diba.)
Ang sermon ng pari ay tungkol sa hipokrasya at sinseridad. Sinabi niya na dapat hindi tayo maging mga "hipocrits"... Hindi tayo dapat magkunwari na maging isang tao na hindi naman tayo. We must not pretend to be somebody that we are not. Hindi naman hipocrits ang mga artista, pero kung sa totoong buhay ay nag-mamala-role playing ka na ay kakaiba na iyon. Iba na yun. Hindi yun tama. We must remove our masks. Alisin na natin ang mga maskarang ating sinusuot... Magpakatotoo na tayo. Ano ba talaga tayo?
Kung gagawa tayo ng mabuti ay hindi dapat natin ito ginagawa para lamang mapansin ng iba. Nararapat ay gawin natin ito kahit walang makakapansin sa atin. At marami pa siyang mga example. Pero, ito ang pinaka-natandaan ko. Ang dami kasing ganito sa paligid ngayon. Lalo na ng mga pulitiko sa bansa. Ayan, pa-project project. Pa-picture picture pa lagi na nakakamay sa mga iba't ibang tao. Grabe. Ngayon mo nakikita ang kabutihan nila, sapagkat malapit na ang 2010, paano kaya pag hindi na 2010? Ano na lamang? Wala nang pakialam?
Hindi ko alam kung paano ko sila paniniwalaan. Nang ipagsulat nga ako ukol sa "presidentiables for the 2010 elections" parang... hindi ko alam kung anong isusulat ko kasi personally, wala akong natitipuhan. Para kasi silang lahat ay show-off lang. Nagpapakabait at nagpapaganda o nagpapaguwapo ngayon. Gusto ko ng taong totoo, taong mapagkakatiwalaan, taong may sinseridad. At hindi ko alam kung meron ba sila nito. Hindi ko alam kung ako ba ay hindi lang socially aware o sadyang wala talaga sa kanila? Hindi pa naman ako boboto by 2010, pero mahalaga ring malaman ko siguro.
Pulitika, ang gulo ng mundo ng pulitika, naisip ko na gusto kong kumuha ng social sciences course... Pero hindi ko alam, ang sabi kasi sa akin kanina...
Maraming kabataan ang masyadong ma-ideolohiya ngunit hindi na-rerealize ang "reality"...
Imposibleng makamit ang komunismo... Imposibleng mawalan ng leader sa isang society. Kahit nga sa sosyalistang bansa ay may naghahari eh -- ang centralized gov't.
-- nasabi lang ng mga magulang ko kanina, kung naniniwala ba ako, hindi ko lang alam.
--------------------------
SINSERIDAD. SINCERITY.
Nabanggit lang ng pari ang mga salitang ito. Marami akong naisip. Hay. Sinseridad? Ito'y isang napakahalagang bagay. Dito nababase ang tiwala sa iyo ng isang tao. Napaka-importante nito sa isang tao, sa isang tahanan, sa isang grupo ng tao, sa isang komunidad, sa isang bansa.
Paano kung ang mga tao ay hindi marunong maging sincere? Paano kung tayong lahat ay nagsisinungaling? Paano kung hindi ko mine-mean ang sinasabi ko ngayon? Paano kung hindi tayo marunong mag-commit sa mga bagay bagay... Marami pa. Paano..?
Ang kawalan ng sincerity ay nakakasira. Tingnan niyo na lamang ang mga telenobela. Mga magkasintahang naghihiwalayan (showbiz?! telenobela nga?!), mga pamilyang nagkakasiraan...
-----------------------------
Sana lang ay tayong lahat ay matutong maging sincere. Magpakatotoo. Yun lang.
♥♥♥
lovelovelove,
eLise.
eLise.
♥♥♥
No comments:
Post a Comment
Hello. Please feel free to comment but please enter your name. You must enter your name. okay?! Thank you very much. Do not forget to write your name.